نتایج مطالعه‌ی جدیدی که براساس نقشه‌برداری از فعالیت مغز حین خواب حاصل شده است، این ایده را تقویت می‌کند که تجربه‌ی رویدادهای بد در هنگام خواب ما را برای رویدادهای واقعی آماده می‌کند. پژوهشگران دریافتند افرادی که بیشتر خواب‌های بد می‌دیدند، هنگام بیداری بهتر می‌توانستند ترس را مهار کنند. لامپروس پراگاموروس، دانشمند علوم اعصاب دانشگاه ژنو می‌گوید: برای نخستین‌ بار ما همبستگی‌های عصبی ترس را در هنگام دیدن خواب شناسایی کرده و مشاهده کردیم که وقتی ترس را در موقعیت واقعی یا در حالت خواب تجربه می‌کنیم مناطق یکسانی از مغزمان فعال می‌شود. خواب انسان هنوز بسیار اسرارآمیز است اما بیشتر افراد براساس تجربیات خود می‌دانند که خلق‌و‌خو و خواب ارتباط نزدیکی با هم دارند. اگر چه توضیح چگونگی آن برای دانشمندان دشوار بوده است، اما این ایده که بستن چشم‌ها می‌تواند عواطف ما را تنظیم کند، موضوع جدیدی نیست. درست مانند زمان بیداری، ما انسان‌ها در خواب نیز عواطفی را تجربه می‌کنیم و این تجربیات بر احساسی که هنگام بیدار شدن داریم، تأثیر می‌گذارد.

در حال حاضر و براساس نتایج آزمایش‌های مختلف، چنین تصور می‌شود که مرحله‌ی حرکت سریع چشم به طریقی خاطرات و عواطف منفی ما را تثبیت می‌کند، اما اینکه آیا آن عواطف می‌توانند به خواب‌هایی که ما می‌بینیم، رخنه کنند، موضوع دیگری است. شواهد اولیه نشان می‌دهند که در جریان خواب، مراکز مغزی مرتبط با تنظیم عواطف، مانند آمیگدال فعال هستند. نشان داده شده است زمانی‌ که این مناطق دچار اختلال شوند، از شدت عاطفه‌ی خواب‌هایی که می‌بینیم، کاسته می‌شود. البته این می‌تواند یک همبستگی باشد ولی تمام چیزی که ما فعلا در مورد آن‌ها داریم، چند تئوری‌ است. تحت تئوری «شبیه‌سازی تهدید»، مغز ما با تمرین ترس در حین خواب خود را برای رویایی با ترس در زمان بیداری آماده می‌کند. در همین حال، مدل‌های دیگر پیشنهاد می‌کنند که خواب درگیری‌های عاطفی را حل می‌کند و موجب کاهش خلق‌و‌خوی منفی در روز بعد می‌شود. هر دو تئوری موافق این موضوع هستند که تجربه‌ی ترس در خواب منجر به پاسخ بهتر در زمان بیداری می‌شود؛ تنها اختلاف این تئوری‌ها در مورد چگونگی این فرایند است. نتایج مطالعه‌ی جدید حمایت بیشتری را از تئوری شبیه‌سازی فراهم می‌کند.